Hauptquelle · Mecklenburgisches Wb.
Latücht
Latücht Lantücht (letzte Silbe betont) f. meist geringschätzig Leuchte, Lampe, Laterne: de grot Latücht (im Fischerboot) Monh. 5, 554 a ; den Düwel sien inbläustert, stinkerig Lantücht Puls Hw. 69; was selten ist, kann 'n mit dei Lantücht säuken: Klausn. Leb. 47; eenen ut de Latücht gahn jem. aus dem Lichte, auch aus dem Wege gehn Sta Mir . Verschmelzung von Latern und Lücht. — Kü. 2, 291; Me. 3, 418.