Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
last(a)runga st. f.
st. f., mhd. lesterunge (vgl. Lexer, Taschenwb. S. 125), nhd. lästerung; ae. leahtrung; vgl. mnd. lasteringe, lesteringe, mnl. lacht(e)ringe. — Graff II,100.
lasterunge: nom. sg. Gl 4,91,15 (Sal. a 1; mit Rasur vor l).
lastr-ung-: dat. sg. -u AJPh. 55,228 (vgl. Schulte, Gregor S. 152,15; clm 6293, 9. Jh.); nom. pl. -a Gl 2,140,36 (Bern 89, 9. Jh.); dat. pl. -on 63,21; -un 4,317,25; -in 2,58,8 (2 Hss.); -ongvn: dass. 67,30 (Wallerst. I. 2. (Lat.) 4°. 3, 10. Jh.; zu -o- für u vgl. Franck, Afrk. Gr. § 58).
Verschrieben: lastrungungen: dat. pl. Gl 4,157,15 (Sal. c). 1) Lästerung, Schmähung: lastrunga [ut filii sacerdotum ... ubi] blasphemiae [sunt, non accedant, Conc. Carth. XV p. 146] Gl 2,140,36. lastrungu [hunc virum ... non pietatis opere delectatum aestimo, sed episcopi] derogatione [Greg., Dial. 1,10, PL 77,204,B] AJPh. 55,228 (vgl. Schulte, Gregor S. 152,15). 2) Vorwurf, Beschwerde: lastrungin [quid tu homo ream me cotidianis agis] querelis [Boeth., Cons. 2,2 p. 27,3] Gl 2,58,8. 63,21. 67,30. 4,317,25. lasterunge querelis 91,15. 157,15.