Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
lâhha1 sw. f.
sw. f., lâh st. m., mhd. lâche, nhd. lache; vgl. lat. lacus, vgl. Frings, Germ. Rom. II,295. 297. — Graff II,100 f.
Fem.: lacha: nom. sg. Gl 3,295,24 (SH d, Florenz XVI,5, 12. oder 13. Jh.).
Mask. (ab 11. Jh. belegt, späte Formen können auch Fem. sein, zum Vokalabfall vgl. Paul, Mhd. Gr.23 § 53): lach: nom. sg. Gl 2,354,28 = Wa 83,23. 4,41,4 (Sal. a 1, 7 Hss.). Meineke, Ahd. S. 27,74 (Sal. a 1, 13. Jh.); lac: dass. Gl 4,41,5 (Sal. a 1, 13. Jh.; zu -c vgl. Braune, Ahd. Gr.15 § 145 Anm. 5, oder verschr. (?), vgl. Parallelhss.).
Grenzzeichen: lach [si autem ibidem infra terminatione aliqua indicia seu sarte vel] budinas (Hs. butina) [aut mudule facte exteterint, ad sacramentum non admittatur, Lex Rib. 59,2 = 60,4 p. 107] Gl 2,354,28 = Wa 83,23. lacha botinus 3,295,24. 4,41,4. Meineke, Ahd. S. 27,74.