Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kurnîn adj.
adj.; as. kurnîn (vgl. Gallée, Vorstud. S. 187; s. u.).
curninun: acc. pl. m. Gl 2,710,47 (Paris Lat. 9344, 11. Jh.).
aus Getreide bestehend: brodinun disge ł curninun flathon [instituuntque dapes et] adorea liba [per herbam subiciunt epulis, Verg., A. VII,109] (vgl. ador proprie est genus farris, Serv.).