Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kunstîg adj.
adj., mhd. künstic, nhd. (älter) künstig; mnd. künstich, mnl. constich. — Graff IV,414.
chunstig-: nom. sg. m. -er Gl 1,748,16 (M, 8 Hss.); dass.? -o Thoma, Glossen S. 24,34 (Wien 1239, 10. Jh.; lat. acc. pl. m.); comp. nom. sg. f.? -oru Gl 2,3,3. — kun-stig-: nom. sg. m. -er Gl 1,280,33 (Jb-Rd). Thoma, Glossen S. 6,30 (c-; Hs. sonst ch-, vgl. Meineke, Stud. S. 264); dass.? -o Gl 1,793,17 (lat. acc. pl. m.); dat. pl. -en W 90,2 (BCFK) [167,12]; qunstiger: nom. sg. m. Gl 1,754,15; custigan: dat. pl. WA 90,2 (mit Ausfall des Nasals, vgl. Dieter, Agerm. Dial. § 163 u. Sanders, Leid. Will. S. 198, oder verschr.?). 1) (in etw.) erfahren, geschickt: kunstiger [factus est Esau vir] gnarus [venandi, et homo agricola, Gen. 25,27] Gl 1,280,33. cunstiger listig vir gnarus [Comm. in Gen. = ebda.] Thoma, Glossen S. 6,30. listigo chunstigo [quod si nosti in eis esse viros] industrios (ingeniosos) [, constitue illos magistros pecorum meorum, Gen. 47,6] 24,34. sine huffelon sint samo uuurzbette, die der gesezzet sint uon den kunstigen pimentaren W 90,2 [167,12]; hierher wohl auch: chunstigoru [tamen auctorem vitii culpaeque magistrum doctior errorum lapsuque] peritior [omni succiduae prolis crescens audacia vicit, Av., Poem. lib. 4,60] Gl 2,3,3. 2) sich (in etw.) gut auskennend, gelehrt: chunstiger [Iudaeus autem quidam, ... vir eloquens, devenit Ephesum,] potens [in scripturis, Acta 18,24] Gl 1,748,16. 754,15. kunstigo kelerto [propter quod incipiam vos semper commonere de his: et quidem] scientes [et confirmatos vos in praesenti veritate, 2. Pet. 1,12] 793,17.
Vgl. ant-, unkunstîg.