Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kunnîg1 adj.
adj., frühnhd. kunnig, könnig (vgl. DWb. V,1741. 2666), nhd. dial. schweiz. chönnig Schweiz. Id. 3,325. — Graff IV,412.
chunnig: Grdf. Nc 738,27. 766,10. 794,11 [54,18. 82,20. 112,8]; acc. sg. f. -]a 795,19 [113,16/17]; nom. pl. m. -]e Nk 466,24 [111,21] (-î-); comp. nom. sg. m. -]ôro 463,29/464,1 (Hs. B = S. CXXXVI,22) [108,19]; -]êro ebda. (Hs. A); nom. sg. f. -]ora Nc 800,16 [119,3]; superl. nom. sg. m. -]osto Nc 800,16 [119,2/3].
kundig, gelehrt: uuer mag so gnote . daz chit so chunnig afterchomo sin Numae . daz er sie (die Gottheiten) gezelle? Nc 738,27 [54,18]. nu ist imo (Merkur) gelichet ein dierna filo chunnig . unde imo ebenflizig at virgo placuit docta nimis et compar studio 766,10 [82,20]. uuir heizen chunnige . fone dero habo dero specierum scientes enim dicimur . quod habemus singulas scientias Nk 466,24 [111,24]; ferner: Nc 800,16 (2) [119,2/3. 3] (beide doctus); — mit Gen.: taz skinet tarana . daz einer ... gramatichis chunnigero . geheizen uuirdet tanne anderer grammatitior enim alter ab altero dicitur Nk 463,29/ 464,1 [108,19]; ferner: Nc 795,19 [113,16/17]; — mit zi + Inf. im Dat. Sing.: Philologia . du dir io chunnig uuare . dina gesprachi ze geougenne . mit langemo dingchose tu quae sollers eras ... declamare Nc 794,11 [112,8].
Komp. uuuntarkunnîg.