Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kuningdôm as. st. m.
as. st. m.; nhd. königtum n.; ae. cyningdóm m.; vgl. an. konungdómr m.
kuning-duoma: dat. sg. Gl 4,303,61 = Wa 61,16/17 (Ess. Ev., 10. Jh.).
Ohne Nasal vor g: kunig-duom: acc. sg. Gl 4,303,65 = Wa 61,20/21 (Ess. Ev., 10. Jh.).
Königswürde, -herrschaft: kuningduoma exiit itaque non clarus imperio [zu: exivit ergo Iesus: portans] coronam spineam [Joh. 19,5] Gl 4,303,61 = Wa 61,16/17. gieknoda ne uuethar ne thena kunigduom ne that he godas sunu vuari neutrum sibi Ihesus mendaciter finxit sed utrumque verum est et unigenitus et dei filius et rex a deo constitutus super montem sanctum Syon (vgl. Gallée, Sprachdenkm. S. 58) [zu: (Iesus) debet mori, quia] filium dei se fecit [ebda. 19,7] 65 = Wa 61,20/21.]