Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kranechsnabel mhd. st. m.
mhd. st. m., frühnhd. kranichschnabel (vgl. DWb. V,2022). — Graff IV,614.
chranch-snabel: nom. sg. Gl 3,592 Anm. 1 (SH A, 15. Jh.). — kran-ech-snab-el: nom. sg. Gl 5,35,47 (SH A, 13. Jh.); -ich-: dass. 3,535,10 (13. Jh.; c-). 547,64 (14. Jh.); -il: dass. 534,1/2 (13. Jh.; c-).
Reiherschnabel, Erodium cicutarium L’Hérit (vgl. Marzell, Wb. 2,298 f.) bzw. Erodium moschatum L’Hérit (vgl. a. a. O. S. 303), oder Storchschnabel, Geranium L. (vgl. a. a. O. S. 645. 647): cranichsnabil acus mus- cata Gl 3,534,1/2 (1 Hs. kranuhhessnabul). 547,64 (2 Hss. kranuhhessnabul). alleluia 535,10 (vgl. Mlat. Wb. I,474,46 f.). reumatica 592 Anm. 1. 5,35,47.