Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kran(e)chensnabel mhd. st. m.
mhd. st. m.; mnd. krāneke(n)snāvel.
cranchen-snabel: nom. sg. Gl 3,564,41/42 (Innsbr. 355, 14. Jh.).
Reiherschnabel, Erodium cicutarium L’Hérit. (vgl. Marzell, Wb. 2,298 f.) bzw. Erodium moschatum L’Hérit. (vgl. a. a. O. S. 303), oder Storchschnabel, Geranium L. (vgl. a. a. O. S. 645. 647): reumatica (1 Hs. kranuhhessnabul).