Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
krâmâri st. m.
st. m., mhd. krâmære, -er, kræmer, nhd. krämer; mnd. krâmêr(e), mnl. cramer; afries. kramer; an. kramari. — Graff IV,608.
Nur im Nom. Sing. u. erst ab 12. Jh. belegt.
chramære: Gl 3,140,7 (SH A); chramer: nom. sg.? 1,539,51 (M, clm 6217, 13./14. Jh.; chrams; lat. gen. sg.). — cramar-: -i Gl 3,140,7 (SH A, 2 Hss.; k-); -e 290,20 (SH b; cam-). 293,33 (SH c). 309,43 (SH d); kramere: 140,8 (SH A, 2 Hss., 1 Hs. kramse). 186,26 (SH B). 260,58 (SH a 2; kramse).
kremer-: -e Gl 3,260,57 (SH a 2; kremse); -] Hbr. I,290,289 (SH A).
Krämer (vgl. Voetz, Komp. S. 163. 166): chramære tabernarius Gl 3,140,7. Hbr. I,290,289 (beide im Abschn. De variis officiorum vocabulis ł operariis). Gl 3,186,26 (im Abschn. De principatibus et miliciis aliisque personis). kremere ł wineigo tabernarius caupo [Hbr. II,494,10] 260,57 (1 Hs. kramere ł litgebe). cramare tabernarius caupo 290,20. 293,33. 309,43; in einem Vergleich: chramer [facta est (sc. eine tüchtige Frau) quasi navis] institoris [, de longe portans panem suum, Prov. 31,14] 1,539,51 (10 Hss. koufman).