Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
krahhôn sw. v.
sw. v., mhd. nhd. krachen; mnd. krāken, mnl. craken; ae. cracian. — Graff IV,589.
chrahhuntero: part. prs. dat. sg. f. Gl 2,428,50; chra-chota: 3. sg. prt. 693,64; chraho: 3. sg. conj. 392,46 (ch-, -o kann auch a sein). — krach-: part. prs. nom. sg. m. -ender Gl 3,385,43 (Jd; c-); 3. sg. prt. -ota 4,351,26.
Wohl verkürzt geschrieben: crahho: inf. Amsterd. Beitr. 13,33,1. 2 (beide Wolf. Aug. 80. 6. 8°, 8./9. Jh.; l. crahhon, vgl. ebda.). 1) krachen: chraho [vinctum ... sursum ac deorsum extendite, conpago donec ossuum divulsa membratim] crepet [Prud., P. Vinc. (V) 112] Gl 2,392,46. chrahhuntero gisprengida vfgneista [subter] crepante adspergine scintillat [excussus salis, ebda. 225] 428,50. crahhon [ob hoc aerii spiritus dicerentur quasi ab aere flatu valedo cum fervore ignis] crepitare [Aethicus p. 97,6] Amsterd. Beitr. 13,33,1. crahhon [tonitruorum et fulminum] crepitantium [volutiones, ebda. 100,16] 2. 2) aufstöhnen, bildl.: chrachota [volneribus donec ... evicta (die Esche) supremum] congemuit [traxitque iugis avolsa ruinam, Verg., A. II,631] Gl 2,693,64. 4,351,26. 3) im Part. Praes.: altersschwach: crachender decrepitus Gl 3,385,43.
Vgl. krecken.