Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
korônidi
Drittel des 11. Jh.s, mfrk.) coronide:
‚Kränz-. Nach StSGl, Anm. zur
chen; corollarium‘
Stelle, handelt es sich um ein verschriebenes
lat. coronula, doch würde dann ein ahd.
S711unbikorôt – kortar, kortari 712
Interpretament fehlen. Nach dem Ahd. Wb. 2,
14 ist das Wort ungedeutet, erwogen wird
ein dt. Diminutiv corônilî(n). Katara 1912:
42 vermutet in coronide einen f. ō-St. auf -a.
Falls aber der Lemmaansatz korônidi richtig
ist, handelt es sich um eine Ableitung mit
dem Fortsetzer des Suffixes urgerm. *-iþi̯a-
in diminutiver Funktion (vgl. Krahe-Meid
1969: 3, § 120, 5). S. korôna, -idi. – korônilînkorô
nilînAWB n. a-St., Gl. 1,437,3 (3. Viertel des
11. Jh.s, bair.). 3/4 (in 3 Hss., 10. und
12. Jh., bair. und bair.-mfrk.):
‚Krönchen,(mhd. krœnlîn, nhd.
Kränzchen; coronula‘
Krönlein). Diminutivbildung mit dem Suf-
fixkonglomerat -ilîn (s. d.). S. korôona. – korônônko
rônônAWB sw.v. II, im Abr (1,205,1. 238,13
[Kb]) und Gl. 2,765,7 (9. Jh., bair.), Nps und
Npw:
‚krönen; coronare‘, im Part.Prät.
‚be-(mhd.
kränzt, bekrönt; coronatus, laureatus‘
krônen; mndd. kronen; mndl. cronen; aisl.
kóróna; vgl. mhd. krœnen, nhd. krönen;
mndd. krȫnen). S. korôna. – gikorônônAWB Nps
und Npw:
‚krönen; coronare‘. – Ahd. Wb. 5,
325f.; Splett, Ahd. Wb. 1, 476; Köbler, Wb.
d. ahd. Spr. 405. 674; Schützeichel7 181;
Starck-Wells 342; Schützeichel, Glossen-
wortschatz 5, 297. 349.