Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
knopfelîn mhd. st. n.
mhd. st. n., nhd. knöpflein. — Graff IV,583.
chnopfelin: dat. pl. Gl 3,409,79 [HD 2,77] (Straßb., 12. Jh.; zur endungslosen Form vgl. Paul, Mhd. Gr.23 § 180 Anm. 3; oder nom. sg.?).
Knopf (? Vgl. Heyne, Hausalt. 3,279. 331 mit Anm. 20, aber auch LMA V,1237): hæftelin ł nestelen ł chnopfelin nastulis (im Abschn. De vestibus sacerdotalibus; zum lat. Lemma u. Kontext vgl. Duc. 4,571b s. v. nastula).