Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
klingan1 st. v.
st. v., mhd. nhd. klingen; mnd. klingen, mnl. clingen st. u. sw. v.; afries. klinga (Holthausen, Afries. Wb.2 S. 58); vgl. an. klingja sw. v. — Graff IV,563.
Praes.: chling-: 3. pl. -ant Gl 1,409,25 (Rb). 458,42 (Rb); part. -anti 258,38 (R). 4,22,12 (Jc); nom. sg. m. -anter 1,509,17 (Rb). — cling-: inf. -an Gl 2,34,47; part. nom. sg. m. -ents 3,262,36 (SH a 2).
chinganter: part. nom. sg. m. Gl 1,363,23 (Rb; zur l-losen Form vgl. DWb. V,1177, oder verschr.? so Meineke, Bernstein S. 95).
klingen, (er-)tönen, gellen: chlinganti tinniens Gl 1,258,38. chlingant [ecce ego facio verbum in Israel: quod quicumque audierit,] tinnient (Hs. timient) [ambae aures eius, 1. Reg. 3,11] 409,25. chlingant [quicumque audierit,] tinniant [ambae aures eius, 4. Reg. 21,12] 458,42. chlinganter [interdum quoque rhythmus ipse dulcis et] tinnulus (Hs. tinnulos) [fertur numeris lege metri solutis, Job, Prol.] 509,17. clingan [meministis ab ore Davidicae] resonare [lyrae: Corrupta vetabis sanctum nosse tuum, Ar. II,115] 2,34,47. clingenter tinnulus 3,262,36. chlinganti uueionti tinniens [sonans, CGL IV,574,51] 4,22,12; — Part. Praes., substant.: kaslizzaner chinganter erpristit [si autem prolixior atque] concisus clangor increpuerit [, movebunt castra primi, Num. 10,5] Gl 1,363,23.
Abl. klingantî, klang; klingilôn, -isôn.