(katschetum)

cacia -ae f. (de ital. caccia) et cacetum (katschetum) -i n. italienische Kompositionsgattung des 14. Jahrhunderts mit Verwendung der Kanontechnik — Italian compositional genre of the fourteenth century that employs canonic technique [s.XIV] LmLGen. disc. Postquam 42: Cacie sive incalci a simili per omnia formantur ut motteti, salvo, quod verba caciarum volunt esse aut omnes de septem, aut omnes de quinque sillabis. Volunt etiam esse ad tot, quot partes sunt et omnes volunt esse formate supra primam partem, ita quod, si facta fuerit ad quinque partes, omnes quinque cantores cantare possint simul primam partem. In numero canentium habere vult talis ordo, qualis dictus est in mottetis, scilicet quod, quando unus ascendit, alter descendat, tercius firmus stet, quartus pauset, quintus rumpat. Et sic cambiando officia fiat diversitas decorata, inveniendo sepissime in consonantiis. Et pars illorum et omnes in fine in consonantia se reperiant quis in quinta, quis in octava; et caveant a tritono, ut dictum est supra in mottetis. LmLAnon. Vratisl. p. 336a: differencia est inter mutetum, rondellum, piroletum, lagadum, stampaniam sive stampetum, katschetum et rotulum. ... Sed katschetum est, quod habet tres choros in se cum tenore et suo contratenore sicud „Prorumpamus parvuli“. Similiter „Cluit in empirico“, „Domine ad adiuvandum“, „Petri“ etc. [s.XV] LmLPaul. Paulir. 7, 2, 1 p. 60: <C>acetum (ed.: <F>acetum) est cantus mensuralis per triplum vadens, in quo tenor et medium et contratenor quilibet habet suum textum sibi coapropriatum sic comensuratum, quod procedunt in modum rote in gravibus sibi decenter obviantes in vocibus, et in omni pausa illius cantilene possunt sistere ubi volunt nullo eorum in tali cantu silente. cf. LmLHMT s. v. caccia