Hauptquelle · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
irrigiloub
irrigheitAWB f. i-St., NBo, Npg, BaGB/ WeGB, Prs C: ‚Irrtum, Irrlehre; error‘. S. irri, -îg, heit. Vgl. undirrîg. – irrigiloubariAWB m. ja-St., nur Npg: ‚Irrgläubiger, Ketzer; haere- ticus‘. Komp. Nomen agentis mit dem Fort- setzer des Lehnsuffixes urgerm. *-ari̯a-. S. irri, gilouben, -ari. – irriglîhAWB adj., nur NBo: ‚irrig‘. Deadj. Bildung (vgl. Schmid 1998: 273. 614). S. irri, -lîh. – irriheitAWB f. i-St., Gl. 2,419,29 (11. Jh.) und Npw: ‚Irrtum, Irrlehre; 185 giirri – irrônS186 error, haeresis‘. S. irri, heit. – Ahd. Wb. 4, 1727; Splett, Ahd. Wb. 1, 427; Köbler, Wb. d. ahd. Spr. 622; Schü…