Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
irlucken sw. v.
sw. v., mhd. erlücken (vgl. Findebuch S. 98). — Graff II,139.
ar-luch-: 3. sg. -it Gl 1,138,24 (Pa); er-: inf. -en 2,689,8; ir-luhhit: 3. sg. 1,138,24 (K; zu -hh- statt kk vgl. Kögel S. 80 u. Schatz, Ahd. Gr. § 467).
irlicint Gl 2,483,33 s. ?irlockôn. 1) auffordern: lochot sohhit pitit arluchit arpitit flagitat quaerit postulat expetit exposcit Gl 1,138,24. 2) weglocken: erluchen [duo ... capreoli, quos tibi servo. Iam pridem a me illos] abducere [Thestylis orat, Verg., E. II,43] Gl 2,689,8.