Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
irîtalôn sw. v.
sw. v.; ae. áídlan; vgl. Raven II,72; zum Nebeneinander von Formen der jan- und ôn-Klasse vgl. Schatz, Ahd. Gr. § 503. — Graff I,154 s. v. arîtaljan.
ar-italot: part. prt. Gl 1,519,27 (M, clm 18140, 11. Jh.).
etw. ausleeren: aruuostit ł aritalot [quia calix in manu domini vini meri plenus misto. Et inclinavit ex hoc in hoc: verumtamen faex eius non est] exinanita [Ps. 74,9] (1 Hs. nur iruuuosten).
Vgl. irîtalen.