Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
intransgressibilis
intransgressibilis , -e. intransibilis, insuperabilis – nicht über-, durchschreitbar, unüberwindbar : 1 de termino vitae: Caes. Heist. mirac. I 1,26 p. 32,6 in hoc loco (sc. Vulg. Iob 14,5) habes homini terminum vivendi a Deo constitutum et quod idem terminus -is intransgressibilis sit. 2 de ordine, lege sim. i. qui transcendi non potest, incommutabilis – nicht übertretbar, unabänderlich : a gener.: Heinr. August. planct. 692 ut firmamentum caeli sit nomen eorum (iustorum) , -is intransgressibilis mandati lex manet illis (reprobis) . b theol. de fato, ordine rerum: Epist. var. I 39 p. 559,20 u…