Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
in(t)fuogen sw. v.
sw. v.; mnd. entvgen, mnl. ontvoegen. — Graff III, 423.
in-fuoctûn: part. prt. dat. sg. f. (oder gen.?) Ns 609,32.
im Part. Praet.: einen logischen Gegensatz enthaltend: ter uinfto ist . so dero infuoctun pietungo . der uordero teil uersaget uuirdit quintus modus est . quotiens in disiunctiva propositione auferetur quod prius est.