Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
intestabilis
intestabilis , -e. 1 iur.: a ad testimonium non aptus, dignus – als Zeugnis nicht geeignet : Chart. Hagenow. 90 p. 64,1 (a. 1151) ne huius statuti series a quovis -is intestabilis iudicetur, hos, qui interfuerunt, testes subscribere curavimus (sc. archiepiscopus) . b cui testamentum facere vel testamento legata percipere non licet, testamento indignus – nicht befugt ein Testament zu verfassen oder testamentarisch vermachte Güter zu erhalten, testamentsunfähig : Innoc. III. registr. 2,1 p. 4,30 statuentes, ut, si quis aliquid horum (sc. antea dictorum) facere forte presumpserit ..., ipso iure s…