Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
inspectator m.
inspectator , -oris m. qui inspicit, considerat – Betrachter : 1 de hominibus: a in univ.: Dipl. Heinr. II. 109 p. 135,20 ut haec omnibus harum litterarum -bus inspectatoribus vel auditoribus appareant vera. Galb. Karol. 84,4 quod Borsiardus ... pro eo (peccato) doleret et peniteret ita, ut obsecraret ... -es inspectatores patibuli sui, quatenus manus ei truncarent. b spectat ad munera, officia (‘Aufseher’, ‘Überwacher’; usu eccl.): Agnell. lib. pont. 104,52 dicite michi, -es: inspectatores unde divitias habetis? iunctura horarum inspectator i. qui horas observat (et quosdam e somno excitat) –…