Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
innocuus
innocuus , -am, -um. usu subst.: MLW MLW l. 14. 18. 1 non nocens, innocens insons – unschuldig, harmlos, unbescholten : a de animantibus: α in univ.: Walahfr. Gall. 1,10 p. 292,4 praeter cervos et -orum innocuorum greges animalium ursos gignit solitudo plurimos. Agius epic. Hath. 540 terni fratres obiere tenelli, quod fore hos ipsos approbat -os innocuos . Ekkeh. IV. pict. Mog. 794 iubet Pilatus -um innocuum crucifigi. Gesta Godefr. Trev. 9 p. 204,6 iuravit in eo (sacro evangelio) de inposito sibi crimine -um innocuum se esse. Rup. Tuit. vict. 2,19 p. 68,7 offerendo agnum, simplex animal et -u…