Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
ingeginstantunga st. f.
st. f.; as. ingegenstânunga (vgl. Gallée, Vorstud. S. 162). — Graff VI,609.
in-gegin-stantunga: acc. pl. Gl 2,495,15 (Sg 292, 10. Jh.; ī-); in-gegen-stanunga: dass. 15/16 = Wa 84,14 (Carlsr. S. Petri, 11. Jh.; oder verschr.?).
Hindernis: ingeginstantunga [clausus aurium meatus ... purgat ad praecepta Christi crassa quaeque] obstacula [Prud., H. o. horae (IX) 65].