Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
infrangibilis
infrangibilis (-rin-), -e. qui frangi non potest, infragilis, non delebilis – unzerbrechlich, unzerstörbar (usu subst.: MLW p. 1847, 4) : 1 proprie: Alleg. super turb. p. 495 a ,63 de hoc (sale) ponunt philosophi super vitrum, et facit ipsum -e infrangibile . Alfred. Angl. miner. p. 47,17 quod (frustum ferri) pre duricia sua fere erat -e infrangibile . Albert. M. meteor. 4,2,18 p. 270,29 non semper id, quod nomine privativum sonat, est etiam notans in re privationem, sicut patet in his, quae dicuntur frangibilia et -ia infrangibilia ( cf. p. 385 a ,14sq. ἀκάτακτον, ... ἄθραυστον). 2 per compar…