Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
infractura f.
infractura , -ae f. abl. pl. -tores: MLW l. 20. aggressio, effractura – Überfall, Einbruch (usu iur. et canon.) : 1 proprie: Form. Sal. Bign. 27 cautio de -is: infracturis contigit, quod cellarium vel spicarium vestrum infregi eqs. ( item Form. Pith. A p. 598,6). Lex Sal. Pipp. 12 tit. (rec. E) de furtis ingenuorum vel -ores infractores (effracturis rec. D, -is infracturis [effracturis a. corr. ] Lex Sal. Karol. ). Capit. reg. Franc. 270 E ,7 capitula ... de raptis feminarum et ... de ecclesiarum -is infracturis . Regino syn. caus. 1,304 p. 143,6 fecisti furtum ... aut -as infracturas vel rapi…