Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
infinitivus
infinitivus , -a, -um. 1 adi. i. q. indefinitus – unbegrenzt, unbestimmt (usu subst.: MLW MLW l. 65. p. 1814, 6) : a gramm.: α in univ.: Amalar. interpr. 48 scriptum est de praesenti tempore -i infinitivi modi. Erchanb. gramm. p. 38,24 -us infinitivus modus inpersonali iure praeponitur, quia omnibus temporibus vel personis associari potest. Conr. Mur. nov. grec. 1,1541 hic (modus) numerisque personisque carens hac de ratione vocatur -us infinitivus . Albert. M. herm. 1,2,5 p. 392 a ,21 differt negatio ab -o infinitivo et privativo. alleg.: Caes. Heist. hom. I p. 62 b ,2 indicativi modi fuit Ve…