Eintrag · Mittellateinisches Wb.
infamium n.
infamium, -i n. dedecus (publicum), ignominia, turpitudo – (öffentliche) Schmach, Schande, Ehrlosigkeit, Schimpf, ‘Infamie’ (usu publ. et iur.; de re v. MLW p. 1778, 30): MLWLeg. Wisig. 2,1,33 si ... talis sit, qui non habeat, unde ... rei summam adimpleat, sine sue -oinfamio dignitatis c ictus flagellorum accipiat. 2,4,6 p. 99,24 turpiter decalvati perenni -oinfamio subiacebunt (sc. qui falsum testimonium dicunt; sim. 6,5,12 p. 275,10). 2,5,18 cum -oinfamio (infamie, infamia var. l.) sue persone ... nulla unquam poterit testis repetitione reposcere. 12,1,3 p. 410,7 si nihil habuerit violator legis facultatis, unde ... compositionem persolvere possit, absque aliquo -oinfamio sui l eum oportebit ictibus verberari. ibid. iterum.Fiedler