Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
infamatus subst. m.
subst. infamatus , -i m. 1 reus – Beschuldigter, Angeklagter : Ryccard. chron. a. 1232 p. 177,10 inquisitiones ... factas ... aperiri iussit magister iustitiarius et publicari unicuique -orum infamatorum exhibens libellum sue infamie et nomina infamantium illos. Chart. Traiect. 1442 p. 209,38 pro lesione cultelli duodecim libras ..., qui convictus fuerit, componat; sin autem sexta manu se expurgabit -us infamatus eqs. (de re v. Dt. Rechtswb. IV. p. 1558 s. v. ‘Hand’) . 2 persona dehonestata – Ehrloser : Annal. Erf. Praed. a. 1234 p. 86,26 intervenientibus illis -is infamatis , qui ... se eccle…