Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
infamatio f.
infamatio , -onis f. actio infamandi, calumnia, crimen (falsum) – das Verschreien, Verleumdung, (falsche) Anschuldigung : Leg. Wisig. 2,4,7 p. 100,37 hec ... de -e infamatione ... dicta sufficiant. Godesc. Saxo epist. (RevBén. 68. 1958. p. 43,47) si in ... dominum meum ... a me exerceatur ... -o infamatio . Chart. episc. Halb. 174 l. 23 nos ... tanta tamque inaudita -e infamatione perculsi Moguntine sedis archiepiscopo rem omnem scriptis aperuimus. Idung. Pruf. dial. 2,650 verum dicere non est detrahere, si dicatur propter ipsam veritatem, non propter -em infamationem eorum, de quibus eqs. ( s…