Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
indusio
indusio , -avi, -atum, -are. 1 proprie i. q. vestire, induere – ein-, bekleiden : Epist. Teg. I 4 Liutoldo pallio summi sacerdocii celitus -to indusiato . 91 Egilberto infula pontificali celitus -to indusiato . Vita Serv. 5 p. 17,6 octo -atur indusiatur (induviatur, i nduitur var. l. ) vestimentis Aaron instar beatitudinum octo (spectat ad Vulg. lev. 8,6sq.) . in imag.: Vita Bard. 15 p. 329,37 nudos peccatis poenitentia -vit indusiavit senator curiae caelestis . medial. i. q. vestiri, indui – sich (be)kleiden : Rather. prael. 5,6 l. 186 quid his putare manere tormenti, ... qui Deo exuti, mundo…