Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
indultum subst. n.
subst. indultum , -i n. c. gen. inhaerentiae: MLW l. 65. rescriptum, decretum, concessio – Verordnung, Erlass (interdum meton. de ipso instrumento indulgentiam confirmante, e. g. MLW MLW l. 64. 67.) : 1 de spiritualibus, a papa vel alia auctoritate eccl. datum (‘I ndult’; cf. LThK. 3 V. p. 487): Chart. archiep. Magd. 423 (a. 1189) iuxta -um indultum ... summi pontificis, qui ... clericis ... Ierosolimam proficiscentibus ... redditus ... distrahere permisit. Chart. Raitenh. 69 p. 68,7 (epist. papae) contra apostolice sedis -a indulta ( Chart. Turg. III 352 p. 100,3 [epist. papae]. saepe . sim. …