Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
indultor m.
indultor , -oris m. 1 qui favet – einer der gnädig, gewogen ist : a de hominibus (fere principibus): Hist. Lang. Goth. 9 factus est Carolus clemens -r indultor . Cosmas chron. 1,32 fuit princeps ... victis clementissimus -r indultor . al. b de Deo, Christo (sancto: MLW l. 70.) i. qui (culpas) remittit, indulget – einer der (Sünden) verzeiht, Erbarmer : Chart. Epternac. 83 p. 147,2 (a. 780/81) ut aliquantulum michi (sc. donatori) piu s -r indultor relaxet scelera mea ( Willetr. Sus. 224). Lios. Mon. 476 omnipotens Dominus ... criminis -r indultor ( sim. Transl. Dion. Ratisb. 33 p. 424,14 crimin…