Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
individualiter adv.
adv. * individualiter . 1 modo individuo, singulariter – einzeln, ‘individuell’ : Albert. M. anim. 2,3,4 p. 102,32 intentio ... vocatur id, per quod significatur res -r individualiter vel universaliter. Iob 2,10 p. 46,44 ‘si bona suscepimus’, communiter scilicet et -r individualiter . Anon. IV mus. 3 p. 59,22 sic de aliis (modis) intellige universaliter, generaliter, specialiter, secundum suos ordines -r individualiter . 2 inseparabiliter – ungetrennt : Gerhoh. tract. p. 273,18 fidei et spei caritas est -r individualiter sociata. Albert. M. anal. post. 1,4,1 p. 91 a ,28 in affirmativis proposi…