Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
indestructus
* indestructus , -a, -um. non destructus, inviolatus, integer – unzerstört, unverwüstet, unversehrt: Dipl. Arnulfi 188 p. 291,40 in quo (loco) sanctus Eucharius martyr veneratur et obsessus a Vandalis remansit -us indestructus . Greg. Cat. chron. II p. 273,28 quęcumque patri ipsorum (Moricum et Carbonis fratrum) ... de bonis ... ecclesię -a indestructa remanserant, ... penitus confundere non cessaverunt. Chart. Westph. VII 922 p. 412,5 oppidum Saltcoten manebit -um indestructum . Chart. Rhen. inf. II 496 p. 280,26 prefatis domibus, areis seu mansionibus manentibus -is indestructis et salvis. a…