Eintrag · Mittellateinisches Wb.
incomposite adv.
adv. incomposite. 1 sine ordine, incongrue – ungeordnet, unordentlich, unpassend: a in univ.: MLWLibri Karol. 19 p. 422,4 incon-einconposite ... dixisse fer<tur> episcopus ‘in nostris divinis scripturis’. MLWConc. Karol. A 39,131 p. 408,4 quam (ecclesiam) non pompatice aut inhoneste vel incon-einconposite, sed cum reverentia ... ingrediantur omnes. MLWBernold. Const. microl. 42 p. 1009D quae (usurpatio) ex duobus officiis in una die observandis unum -eincomposite compingit, sanctorum patrum auctoritas non admittit. al. b sine arte, non artificiose – kunstlos, nicht kunstfertig: MLWUffing. Ida prooem. p. 471,27 si quid in hoc opusculo -iusincompositius indoctiusve grammatico incedit tramite. MLWIoh. Afflig. mus. 7 quodsi aliquando ... musicus eos (pueros) de cantu, quem vel non recte vel -eincomposite efferunt, compellat eqs. c immoderate – zügel-, maßlos: MLWEpist. Ratisb. 19 p. 341,4 quam -eincomposite, quam incaute, quam inconsiderate huc usque viverem, testis est accusatrix conscientia. d illegitime – regelwidrig: MLWEpist. pont. Rom. 270 p. 530,16 ne, si quicquam in sancta ęcclesia incon-einconposite geritur, a nobis in die iudicii ... exquiratur. MLWChart. Gelr. 598 p. 606,1 si quisquam ... -eincomposite se gesserit et enormiter vixerit. 2 modo non composito – auf nicht zusammengesetzte Weise: MLWEberh. Bamb. epist. 16 p. 557B Christus in unitate personae ex duabus et in duabus constans naturis simpliciter, -eincomposite et ineffabiliter. Fiedler