Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
incommunicabilis
incommunicabilis , -e. qui communicari, transferri non potest – nicht mitteilbar, übertragbar : 1 adi. : Rup. Tuit. vict. 2,7 p. 53,5 ut ... sibimet deitatis usurparet diabolus -e incommunicabile nomen ( sim. Arno Reichersb. apol. p. 175,10). Hugo Honaug. div. 18,4 quarum (personarum theologicarum) quaelibet ab altera ... est ... signo -i incommunicabili distincta. Albert. M. eccl. hier. 4 p. 97,44 ‘neque ... operatio myri’ ... non ‘est -is incommunicabilis ( PG 3,476 B ἀκοινώνητος)’. animal. 11,57 si ... differentia non haberet species ... sub se, ... attribueretur singulari alicui, quod est …