incivilis

incivilis, -e. 1 gener. i. q. indecens, inurbanus – ungebührlich, ungehörig, unhöflich: MLWChart. Stir. IV 596 (a. 1276) litteras vestras (sc. episcopi) ... gratanter accepimus (sc. rex) anteriorum utpote litterarum ... satis -emincivilem et satis inglorium veritatis indicio detegentes amictum. 2 publ. et iur. i. q. non legitimus – unrechtmäßig, unstatthaft: MLWGesta Rom. eccl. IX p. 416,40 -eincivile est uni soli particule legis inherere et reliquam partem abicere. 3 philos. i. q. extra civitatem positus, mores civiles spernens, incultus – außerhalb der Gemeinschaft stehend, sich nicht an die Gebräuche der Gemeinschaft haltend, ‘unzivilisiert’: MLWAlbert. M. nat. bon. 9 p. 5,25 rusticum ... voco id, quod non habet morum civilitatem et urbanitatem ...; unde philosophus tales neque bonos neque malos esse pronuntiat, eo quod sint -esinciviles et inurbani (sim. div. nom. 4,196 p. 277,67. eth. II 4,2,1 p. 295^a,44. metaph. 10,2,5 p. 447,66. ibid. al.; cf. p. 1055^b,23sq.). bon. 208 p. 127,72 communis ... indigentiae desiderio nemo reputatur -isincivilis secundum voluptatem eqs. pol. 1,1^t p. 13^b,5 qui ‘-isincivilis (p. 1253^a,3 ἄπολις)’ est, aut est -isincivilis propter naturam deficientem aut eqs. ibid. al.