Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
imperturbate adv.
adv. * imperturbate . 1 sine perturbatione, inconcusse – ungestört, unangefochten (usu publ. et iur.) : Chart. Westph. IV 144 (a. 1225/38) a nobis (sc. archiepiscopo) warandiam habebunt ministeriales et -e imperturbate possidebunt (sc. bona) . 2 tranquille, placide – ruhig, gelassen : Albert. M. eth. I 315 p. 270,14 determinat de quadam virtute, quae facit hominem bene vivere in se, scilicet mansuetudine, quae facit -e imperturbate vivere. 546 p. 469,20 quod (sc. leges condere) est regis et eorum, qui civiliter optimum statum felicitatis attingunt, quorum est -e imperturbate alios gubernare. N…