imperito

imperito (inp-), -are. 1 iubere, praecipere, mandare – befehlen, vorschreiben, auftragen: MLWVita Serv. 30 p. 100,22 quidam in tenebris sole astitit rutilantior et ait noxiis: ‘pax vobis’ -atqueimperitatque omnes oppido exire domosque proprias revisere.de epistula: MLWSalom. III. carm. I 2^a,6 gaudenti congaudere et cum flente dolere scriptio, quam dictat Tarsigena (i. Paulus), -atimperitat (spectat ad Vulg. Rom. 12,15). 2 dominari, regnare – herrschen (über), beherrschen: a de hominibus: MLWWalahfr. Mamm. 6,18 audit praeses ... hunc puerum magicis confidere rebus et domitare feras et agrestibus -areimperitare. MLWChart. episc. Hild. I 198 p. 182,21 nulla potestas imperialis vel regia ... -andoimperitando, dominando, perturbando eam (ecclesiam) molestare presumeret. MLWCarm. de Iuda 1,96 tali iam perfruerer (sc. regina liberis carens) geniali, qui regno staret et post nos -retimperitaret. al. b de Deo: MLWHrotsv. prim. 593 solum rectorem caelestibus -antemimperitantem eqs. MLWEpist. Teg. I 16 in-anteinperitante Dei omnipotentis clementia eqs. MLWDipl. Heinr. II. 23 Heinricus caelica -anteimperitante clementia rex electus. c de imperativo modo verborum (per prosop.): MLWSmar. carm. 1,14,4 de imperativo: sceptra tenet solio residens regalia celso, casibus ut proprios -andoimperitando modos donet eqs. cf. impero.Mandrin