Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
imperiosus
imperiosus (inp-), -a, -um. qui (summi) principis est – zum (obersten) Herrscher gehörig : 1 strictius de imperatore, imperio Romano, Romanorum q. d.: a in univ.: α proprie: Dipl. Heinr. III. 213 p. 284,38 ut hęc -a imperiosa nostrae traditionis auctoritas stabilis ... permaneat eqs . Epist. Heinr. IV. 5 p. 9,4 partim potestative nostrę et - imperios ę potentię libertate ... peccavimus (sc. Heinricus) . Carm. de Frid. I. imp. 1464 fer auxilium, pater -e imperiose (i. Fridericus) . β in imag.: Transl. sang. Dom. in Aug. 10 p. 156,34 -a imperiosa poli retines qui (sc. Christus) sceptra supremi. …