imperfectum

imperfectum -i n. (et imperfectus -i m.) 1. Bezeichnung für die zweizeitige Mensurierung 2. Bezeichnung für die kleine Terz oder Sext (oder deren Oktaverweiterungen) 3. Bezeichnung für eine ‚unvollkommene‘ Konsonanz — 1. term that designates duple mensuration 2. term that designates the minor third or sixth (or their octave expansions) 3. term that designates an ‘imperfect’ consonance 1 Bezeichnung für die zweizeitige Mensurierung — term that designates duple mensuration [s.XIV] LmLAnon. Michels 4, 3: Item omne imperfectum potest perfici addito puncto. al. LmLIoh. Mur. not. 2, 4, 12: De ternario ad binarium, id est de perfecto ad imperfectum. LmLIoh. Mur. not. 2, 6, 2: quod perfectum et imperfectum figura similis repraesentat. LmLIoh. Mur. not. 2, 8, 4: Omne perfectum per tertiam sui partem amotam ad imperfectum reducitur (sim. LmLPetr. Dion. 11 p. 159. inde LmLIac. Leod. spec. 7, 41, 3-6). al. LmLPetr. Dion. 11 p. 159: imperfectum dividitur in duo aequalia et perfectum in tria. LmLIoh. Mur. comp. 7, 11: Perfectum qualiter figuratur? Sicut imperfectum. al. LmLIac. Leod. spec. 7, 10, 6: Illos autem cantus dicunt regulares, cum scilicet perfectum canitur contra perfectum et imperfectum contra imperfectum. Alii sunt discantus, in quibus imperfectum canitur contra perfectum vel e contrario, et hos irregulares vocant. LmLIac. Leod. spec. 7, 39, 6: Quid enim est perfici nisi de imperfecto perfectum fieri? al. LmLIoh. Mur. lib. 6, 9: Item coloribus, subscriptionibus, pausis et signis perfectum distinguitur ab imperfecto et etiam cognoscitur (inde LmLGoscalc. 3, 6 p. 170, 5. LmLProsd. exp. 61, 1-7. LmLUgol. Urb. 3, 6-7, 1. LmLNicol. Burt. 3, 2, 17). LmLQuat. princ. 4, 1, 28: imperfectum, in quantum (ms.; ed.: quam) est imperfectum, non potest imperfici. LmLAnon. London. I 2 p. 44. al. LmLIoh. Boen ars 1, 9, 2. LmLIoh. Boen mus. 4, 175. LmLAnon. Couss. V p. 196, 5: dicitur perfectum posse reduci ad imperfectum per imperfectionem. al. LmLAnon. Seay p. 43-45. LmLAnon. Monac. II 2. al. [s.XV] LmLUgol. Urb. 3, 3-13, 8: sic ex tertiae partis remotione ex perfecto fiet imperfectum ex duabus partibus constitutum. al. LmLAnon. Mell. 8, 2. LmLFr. Gafur. extr. 10, 7, 15: Quomodo imperficitur imperfectum? al. LmLBart. Ram. 3, 1, 3 p. 89. al. LmLGuil. mon. 1 p. 15. al. LmLAnon. La Fage III p. 243: in arte ista Gallica quatuor sunt maneriae, scilicet minus imperfectum et minus perfectum, maius imperfectum et maius perfectum, id est quaternarius, sexarius perfectus, sexarius imperfectus et nonarius. 2 Bezeichnung für die kleine Terz oder Sext (oder deren Oktaverweiterungen) — term that designates the minor third or sixth (or their octave expansions)[] [s.XV] LmLPhil. Cas. contr. 27: Quo modo ista figura  habet perficere imperfectum, puta tertia, sexta et decima, hoc intellige: Quando tertia datur ante quintam, tunc in illa tertia additur ista figura  et similiter, quando decima datur ante duodecimam. 3 Bezeichnung für eine ‚unvollkommene‘ Konsonanz (im Gegensatz zur vollkommenen Konsonanz von Einklang, Quinte und Oktave) — term that designates an ‘imperfect’ consonance (as distinct from perfect consonance of the unison, fifth, and octave) [s.XIV-XV] LmLAnon. Seay p. 39: Vere in illo casu debet saltare de perfecto in imperfectum vel de imperfecto in perfectum; et sciendum, quod non possent fieri duo perfecti, unus post alterum immediate. [s.XV] LmLGuil. mon. 6 p. 35: si cantus firmus descendat quartam vel quintam, tunc contrapunctus potest descendere de imperfecto in suum perfectum sicut de tertia in quintam. LmLContr. Volens igitur p. 382: Etiam primo videamus, id est de coniunctione duarum vocum, diapente ascendentem et descendentem, quod a perfecto in imperfectum debet fieri descensum unius vocis et e contrario. al.