Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
impeccabilis
impeccabilis , -e. vitiorum, peccatorum expers – fehler-, sündenfrei : Honor. August. eluc. 1,8 tit. (ed. Migne PL 172 p. 1114 C ) cur, qui ceciderunt, non adiiciant, ut resurgant, et cur non redempti aut facti -es impeccabiles . Albert. M. cael. hier. 4,8 p. 76,80 Christus ... -is impeccabilis fuit. pol. 6,3 g ‘principari ἐπιεικεῖς’, id est iustos, ‘-es impeccabiles ( p. 1319 a ,3 ἀναμαρτήτους) existentes’, et dicuntur -es impeccabiles , quia non peccant in actu, non quia privantur potestate peccandi. summ. theol. II 11,64 p. 612 a ,22 quod homo esset et creator et creatus et peccabilis et -i…