Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
illuminativus
* illuminativus , -a, -um. usu subst.: MLW MLW l. 49. 51. qui illuminat, illuminans – erleuchtend : Albert M. eccl. hier. 5 p. 127,49 ordo episcoporum est ‘perfectivus, sacerdotum -us’ illuminativus ( PG 3,508C φωτιστική), diaconorum ‘purgativus’ (cf. MLW l. 63) . Iob 10,22 p. 153,46 ustivum ignis mittitur ad inferos, -um illuminativum ... ad superos. eth. II 1,6,7 p. 94 a ,33 idem ... principium est in esse rei, quod est -um illuminativum ad cognoscere. probl. det. 2 p. 50,2 sicut unum lumen fluit super aliud, per quod constituitur in esse luminis et in virtut e -a illuminativa (div. nom. 4,7…