Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
illocalis
illocalis (inl-), -e. qui locum non habet, ἄτοπος – ohne Ort existierend, raumlos (fere theol.; cf. ThLL. VII/1. p. 386,18sqq.; def.: MLW l. 67; usu subst: MLW l. 49) : 1 spectat ad Deum (sc. ubique praesentem): a in univ.: Libri Karol. 3,15 p. 404,5 qui (Deus) in-is inlocalis et omnipotens est. Godesc. Saxo theol. 7 p. 187,8 comparatio fit ... creaturae ad creatorem, localis ad in-em inlocalem , impotentis ad omnipotentem. Theod. Trev. phys. 529 hoc -e illocale (sc. Deus) constat, quod nos collocat et stat (v. notam ed.) . 1492 locus -is illocalis extat. Petr. Dam. epist. 49 p. 69,27 ipse (De…