Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hûsilîn st. n.
st. n., mhd. hius-, hûselîn, nhd. häuslein, häusel. — Graff IV,1059.
hus-ilin: nom. sg. Gl 4,55,7 (Sal. a 1, 2 Hss.); dat. sg. -]e 1,521,27 (M); -] 26 (M); acc. sg. -] 383,56 (S. Paul XXV d/82, 9./10. Jh.); nom. pl. -] 257,14 (KRa; -in aus -m korr., K); -elin: nom. sg. 3,210,5 (SH B). 4,55,7/8 (Sal. a 1, 3 Hss.); -ili: dass. 1,431,5 (Sg 295, 9. Jh.). 4,140,38 (Sal. c); dat. sg. 1,521,26 (M, 2 Hss.); acc. sg. 388,48 (Rb). 571,13 (M); nom. pl. (?) 4,55,6 (Sal. a 1); -ilæ: nom. sg. 7 (Sal. a 1); -il: dass. 6 (Sal. a 1).
Verstümmelt: |ili: acc. pl. Gl 4,124 Anm. 10 (Sal. b). 1) Häuschen, (kleine) Hütte: a) allgem., eigentl.: husilin purii tenturia tabernacula Gl 1,257,14. husili domuncula (sc. Salomons) [, in qua sedebatur ad iudicandum, erat in media porticu, 3. Reg. 7,8] 431,5. huselin domuncula 3,210,5. 4,55,6 (1 Hs. -i). 140,38 (-um). husili [casu]las 124 Anm. 10; in einem Bilde: husili [beatus vir, qui in sapientia morabitur ... Qui ... statuet] casulam [suam ad manus illius, Eccli. 14,25] 1,571,13 (6 Hss. selidilî, 2 sidila); b) spez.: kleiner Tempel: husilin [qui] aediculam [quoque in ea (sc. in domo Michae) deo separavit, Jud. 17,5] Gl 1,383,56. 388,48. 2) Behausung, spez.: Unterschlupf (von Vögeln): husili [factus sum sicut nycticorax in] domicilio [Ps. 101,7] Gl 1,521,26 (1 Hs. hûsilîn ł thecka).
Komp. huorhûsilî(n).