Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
huobener mhd. st. (?) m.
mhd. st. (?) m., nhd. hübner (älter), hüfner; mnd. hvenêr(e), hvener, mnl. hoevenare, -aer.
huoueneren: dat. pl. (verursacht durch a manso?) oder nom. pl. (-n fehlerhaft?) Gl 3,381,24 (Jd, 12./13. Jh., mfrk.).
Inhaber eines (zinspflichtigen) Bauernhofes: curtiles id est houeiungere sicut a manso mansioniles id est huoueneren (vgl. Niermeyer, Lex. S. 642).