humaniformius

^*humaniformius, -a, -um.(humanus et forma)nom. pl. -mi: MLWRup. Tuit. off. 11,9 l. 502. 1 adi. iunctura -ushumaniformius haereticus i. q. haereticus qui Deum humanae formae esse arbitratur, anthropomorphita – Häretiker, der Gott menschliche Gestalt zuschreibt, Anthropomorphit (de re v. LThK. ³I. p. 735sq.): MLWGerhoh. Antichr. 2,31 p. 254,29 eorum (sc. haereticorum) horror magis ex sensu -orumhumaniformiorum haereticorum quam ex ratione descendit. 2 subst. i. q. haereticus qui Deum humanae formae esse arbitratur, anthropomorphita – Häretiker, der Gott menschliche Gestalt zuschreibt, Anthropomorphit: MLWRup. Tuit. off. 9,8 l. 924 ‘sede a dextris meis’ etc., quod non sic accipiendum est, ut -ihumaniformii putant, quod Deus ita ut nos hinc dexteram atque inde habeat sinistram et humana forma circumscriptus sit. trin. 12,32 l. 1241 ‘cui similem ... fecistis Deum?’ ...; hoc adversus -oshumaniformios valet, qui Deum humanis putant esse compactum membris. MLWArno Reichersb. apol. p. 25,21 absit ... longe phantastica -orumhumaniformiorum cogitatio. al.Leithe-Jasper