Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
hubenarius m.
* hubenarius , -i m. ( * huba, theod. vet. huob(en)er; cf. Lexer, Mittelhochdt. Handwb. I. p. 1390 ) is qui hubam tenet, possidet – einer der eine Hube innehat, besitzt, Hufner, Hübner : Chart. Turic. 197 p. 89,9 (a. 946) de ho-is hobariis monialium. Cod. Lauresh. 139 p. 413,21 de hů -is bariis iii talenta persolvenda sunt. Chart. select. Wopfner 92 p. 139,16 huo-us huobarius ..., qui plenum habet mansus, debet singulis annis dare iv maltra de spelta. p. 139,24 dabit ho-us hobarius v gallinas uno anno, altero quatuor. Trad. Patav. 859 quidam -us hubarius noster ... duxit in uxorem quandam Maht…