Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
hringus m.
* hringus (ir-, r(h)i-, hyi-, hrigus, -ncus), -i m. (theod. vet. rinc; v. Lexer, Mittelhochdt. Handwb. II. p. 442sq.) castrum (principale) – (Haupt-)Lager (de re v. LexMA. I. p. 1285 s. v. ‘Avaren’) : Annal. regni Franc. a. 796 p. 98,7 Heiricus ... -um hringum (ir- iringum , hyi- hyingum , hrigum var. l. ) gentis Avarorum ... spoliavit. p. 100,2 in -o hringo (r- ringo var. l. ) sedere. Annal. Einh. a. 796 p. 99,10 Hunorum regia, quae -us hringus (rh- rhingus , r- ringus , -cus hrincus , hriticus var. l. ) vocabatur. p. 99,20 -us hringus (r- ringus var. l. ). Poeta Saxo 3,286 spoliata fuit Huno…